Sovens Aner Clute al cancel a s’arfudava ‘d deme ‘l basin dla bon-a neuit, disend ch’a ventava ch’i fusso moros, prima; e mach con na strèita ‘d man tëbbia am augurava la bon-a neuit, quand ch’i la portava a ca dal patinoar o da la mëssa. Pen-a che ‘l son dij mè pass as sentìa pi nen sùbit Lucius Atherton (sòn i l’hai savulo quand che Aner a l’é andàita a Peoria) a vintrava da la soa fnestra, o a la portava a fé ën gir con la soa cobia ardìa ‘d baj ant la campagna. La bòta a l’ha fame arpié, e i l’hai butà tut l’arzan ch’i l’avìa pijà da la ròba ‘d mè pare ant la fàbrica dë scatolam, për avèj ël pòst ëd cap contàbil, e i l’hai përdù tut. E alora i l’hai savù ch’i j’era un dij pajasso dla Vita, un che mach la mòrt a l’avrìa tratà da egual a j’àutri òmo, fasendme sente come n’òmo.
(Pijà da la Spoon River Anthology d’Edgar Lee Masters. Ël lìber complet a l’é ambelessì.)







