Go Piedmont

Për ëscaudésse ‘l man is je bufavo coma a sfreidé la bòba, për ëscaudésse ij pe, mej che ij calié, i batìo le brochëtte e i-j arbatìo, për ëscaudésse ‘l còrp ansema a l’ànima i contavo e cantavo ‘l bel dl’istà: sfeuja, sfeuja, sfojor, sfeuja, sfojòira, le feuje ‘d mélia, ij feuj ëd margarita (Amélia o Margarita? Cola ch’a l’é ch’am vorerà pì bin?); për ëscaudé-ne l’ànima, tan mama che granda an fasìo luse la lus dël Sol ëd j’ànime e dij còrp ch’a ven da l’òstia (piassa San Silvest: ël miraco) e da toe lenghe ‘d rai, Colomba Bianca, o da le lòsne dl’àngel tuta lansa, San Michel dla balansa: “in infernum detrude”, ‘l di ‘d soa festa a dëscadnava d’ant ël Purgadeuri mila milanta e un-a ànima onesta, an diséndje: “Oh,sss,ten,seuri” e a le lvava al sol Sol, col dl’ostenseuri. Për ëscaudésse… e a l’era càuda e bàuda toa làuda, ò vita gàuda, tuta an fàuda a ti, Piamont.

—

Gavà da Ij Brandé. Armanach ëd poesìa piemontèisa, 1987.

Mi i l’avrìa mai sugname ‘d vers s’i fussa nen stàit cissà cimentà brusà da la passion për mia lenga. Ancheuj, për mèj gropé dël ghet la cioenda sgardamlà a smija che fin-a ij vers av ven-o a taj. Antlora a l’é assè. I strompo la piuma. O i në farai na flecia. E pi nen paròle ‘d bòsch. Ma come ‘l Robin anglèis o ij tuchin nostran i sarai òm da bòsch. I scrivrai mach pi sle muraje. E sij cartèj ël nòm dij pais ant la lenga dla tera. Për cola vèja resistensa neuva.

(Ansema a Piemontèis che mi i son la poesia pì bela, scond mi, ëd Tavo Burat.)

(E con Tavo a serv nen fé tante paròle, a basta lese.)

Dabon mi i l’hai nen d’àutre soste da fòra dal mond ëd mia lenga. ‘L piemontèis a l’é mè pais. Mi i l’hai gnente d’àutr da difende mach ës lagh ëd laità bujenta coma na colòbia sarvaja che d’andrin e fòra am nuriss.

‘L piemontèis a l’é mè pais. Gnun d’àutri drapò d’andeje dapress che coste paròle ‘d rista tròp dura bagnà tëssùa con la mia saliva e che a quata a j’euj mè còrp patanù. ‘L piemontèis a l’é mè pais. Tuta la resta a l’é mach d’anviron.

[gavà da Tavo Burat, Finagi, Ca dë Studi Piemontèis, 1979, p. 38]

Quaich vòlta, quand ch’a fa dëbsògn, i-j ruso. Se nò, ‘ndoa ch’a andarìa l’autorità? Im dagh n’aria robusta, i fass ël muso, i crïo “Ma ‘n soma! E-lo parèj ch’as fa?”

Lor an sle prime ‘n pochetin së scuso, peui dòp a resto lì mortificà: l’han subit j’euj pien ëd lagrime ch’a-i luso, e mi, guardandje, im sento ‘l cheur sarà.

Epura… guai s’as feissa nen parèj… Certi moment l’han un gigèt adòss ch’as tiro jë scufiòt mach a guardeje.

Ma da lì ‘n pòch, vorèj o nen vorèj, quand ch’im jë vëddo ‘ntorn coj doi balòss, l’hai pa ‘l corage, mi, ‘d nen perdoneje.

—

Gavà da Nino Costa, Fruta madura, Turin, Viglongo, 1980, p. 104.