Tag: Piata

Coj doi vejòto, visadì: piemontèis mater dulcissima

Chiel a l’ha 86 agn, chila – giovinòta – 77.

A son ij guardian dl’àuta Piata (Piatta Soprana). (I l’hai parlane ambelessì.) E a më smijo na metàfora dël piemontèis: na «përson-a» pasia, tranquila, miraco rassegnà.

E am ven an ment Quasimodo, che s’a fussa stàit piemontèis a l’avrìa dit (ambelelà a j’era la mama, ma ‘l sentiment ch’it peule avèj për toa mama veja e lontan-a a l’é nen tant diferent da lòn ch’it peule pensé dël piemontèis o ‘d coj doj vejòto – tout se tient, a la finitiva):

“Mater dulcissima, adess a-i ven la nebia, ël Navij a sbat confus an sle dighe, j’erbo as ampinisso d’eva e a bruso ëd fiòca; mi i son nen trist ambelessì al Nòrd: i son nen an pas con mi, ma i speto nen ël përdon ëd gnun, tanti am deuvo larme da òmo a òmo. I sai ch’i të sta nen bin, ch’it vive come tute le mame dij poeta, pòvra e giusta ant la mzura dl’amor për ij fieuj lontan. Ancheuj i son mi ch’i të scrivo”. – Finalment, it dirai, doe paròle da col fieul ch’a l’é scapà ‘d neuit con na mantlin-a […] continua a leggere »

01/08/2012 Aggiungi commento

Pasqua a la Piata

Na ròba ch’a l’é stame ciàira an costi di ‘d Pasqua passà a la Piata: là, an mes a cole montagne ch’a l’han fàit ël mé còrp, ij pensé a servo nen e gnanca scrive a smija tant necessari. Ambelelà a son le sensassion ch’a comando.

Già, là it ses fòra dal mond e për costa rason an mes al mond. Là la natura a l’é pien-a, a-i va nen quaicòs ch’at lo arcòrda përchè tut a l’é natural. E antlora tajé ‘l bòsch a l’é na festa, un pòch ëd frèid prima ‘d cogesse a l’é normal, la tera sota ij pé quand ch’it marce a l’é un piasì.

Sentse un «uno tutto», com ch’a dirìa Magris, con col pòst a l’é un conòsse e n’arconòsse a l’istess temp. Là tuti ij pensé a stan ciuto, a fà gnanca damanca ‘d parlé. E quand ch’a l’é ora dë mnì via a monta un pòch ël magon – ma mach un pòch, përchè la partensa a l’é mach ël pass prima dl’artorn.

11/04/2012 Aggiungi commento

L’ànima ‘d Montmal

Ier sèira, a la festa a Montmal – senten-e ‘d përson-e ch’a mangiavo an alegrìa – i pensava a cost pais fòra da coj pòchi di dla festa dl’Assunta. Pòche përson-e a stan ambelessì (j’abitant a j’ero 222 a l’ùltim censiment, ma dì ch’a saran ëd meno al pròssim a l’é na prevision fàcila): iér a smijava na metròpoli, ma tuti j’àutri di dl’ann?

La sin-a con la polenta a costava 8 euro. A j’era arlassant sté setà an cole banche con la famija (na ròba che na vira a l’avrìo dovume gropé për ch’i la fèjssa), gieughe con ij cit, fé un pòch d’amicissia con chi ch’a j’era (sempe adasi, as capiss – i soma piemontèis o còs? :-)).

Dòp sin-a a j’era un grup popolar vénet ch’a cantava. E cola lì sì ch’a më smijava na nòta fòra pòst: përchè fé vnì dal Vénet un grup a canté (ch’a dovrava le basi mùsicaj anregistrà!), con tuti ij musicant ch’i l’oma ambelessì? E peui coste montagne a son nen fòrse piemontèise?

I l’hai fàit quatr pass arlongh […] continua a leggere »

17/08/2011 1 commento

Torna a la Piata

I son tornà, dòp un mèis e passa, a la Piata. La Piata, com che ij mé vintesingh letor a san, a l’é për mi un leu dël mit, përchè i son stàit ambelessì a parte da quand ch’i j’era gnero e donca – parèj a dirìa Pavese – i-i sarai sempe.

Mi i l’hai ël seugn dë vnì a sté ambelessì: për lòn ch’a rësguarda ‘l travaj, «ADSL ergo sum», com ch’a disìa bonanima ‘d Fabio Metitieri, e ‘l gòlf ëd Coni a l’é a 35 minute da sì. Però i deuv esse realista e i sai che al moment a l’é fòra da la realisabilità: le cite a chërso e ij nòno a ven-o vej.

Ma i l’hai ‘dcò la realità dë vnì sì un përfond ëd vire a l’ann, ëd passeje tant temp, quàich vira con j’amis. Ij bòsch. Ël silensi pì complet. La natura, l’alegrìa e la meditassion.

La realità a l’é ‘dcò costa. Mi i son content. E j’amis a son […] continua a leggere »

10/08/2011 3 Commenti