Tag: sitassion

Dabon mi i l’hai nen d’àutre soste da fòra dal mond ëd mia lenga. ‘L piemontèis a l’é mè pais. Mi i l’hai gnente d’àutr da difende mach ës lagh ëd laità bujenta coma na colòbia sarvaja che d’andrin e fòra am nuriss.

‘L piemontèis a l’é mè pais. Gnun d’àutri drapò d’andeje dapress che coste paròle ‘d rista tròp dura bagnà tëssùa con la mia saliva e che a quata a j’euj mè còrp patanù. ‘L piemontèis a l’é mè pais. Tuta la resta a l’é mach d’anviron.

[gavà da Tavo Burat, Finagi, Ca dë Studi Piemontèis, 1979, p. 38]

Quaich vòlta, quand ch’a fa dëbsògn, i-j ruso. Se nò, ‘ndoa ch’a andarìa l’autorità? Im dagh n’aria robusta, i fass ël muso, i crïo “Ma ‘n soma! E-lo parèj ch’as fa?”

Lor an sle prime ‘n pochetin së scuso, peui dòp a resto lì mortificà: l’han subit j’euj pien ëd lagrime ch’a-i luso, e mi, guardandje, im sento ‘l cheur sarà.

Epura… guai s’as feissa nen parèj… Certi moment l’han un gigèt adòss ch’as tiro jë scufiòt mach a guardeje.

Ma da lì ‘n pòch, vorèj o nen vorèj, quand ch’im jë vëddo ‘ntorn coj doi balòss, l’hai pa ‘l corage, mi, ‘d nen perdoneje.

—

Gavà da Nino Costa, Fruta madura, Turin, Viglongo, 1980, p. 104.

Mari l’é neut e l’é la sgonda vòta che ‘nt l’ora ‘d sen-a ‘t treuvi nen an ca. La pruma, l’é stà quand che da la Mòta ot sij ruvaja ch’j’avo za mangià.

Lo smentreu mai. O t’avi ‘l carameli e mi content o j’era mniti adòss, schinciand ëd tèra col tò ròbi beli. Peu ti, ghignand, o t’avi piami ‘n scòss,

contandmi ch’ot ruvavi ‘n mach anlora da bèivi l’eva grama për varì e ch’ot eri partìa për bonora, ma ‘t voghivi nen l’ora d’essi qui.

La sgonda vòta, mari, l’é stassèria, ‘t sij torna andaja sensa salitemi, ben anvuaraja ‘nt la tò vesta neria… Ma ‘n scòss a ti mnireu pù nen a stemi.

Còn ësta e sòn cařanta. Vir la mustò dla santa ch’am vëgga nent tubé.

L’hè dma ciù chëlla da puèmi stëřmé. Peusc fumé cheuncc còm en lum. Ařmanch endřént ař fum

em vagh tórna masnò. Combèn ch’e n’aga stanta em sent vořé, e seuj ëlgé. E ‘n sovërciù

ij di e l’han l’odo’ d me pò e s’em pass sui caviji na man em chërd ch’o segia chial

a feme cara còm e fossa ‘n can.

(“Il fumatore del ricovero”. Con questa sono quaranta. / Volto l’immagine sacra / della santa / perché non mi veda fumare. // Non mi resta che lei se voglio avere qualcuno da cui nascondermi. / Posso fumare / bisunto come un lume. / Almeno dentro al fumo // mi rivedo ragazzino. / Anche se ne ho settanta / mi sento volare, sono leggero. / E inoltre // le dita / hanno l’odore di mio padre / e se mi passo sui capelli una mano / mi immagino che sia lui / a accarezzarmi come fossi un cane.)

Nicola Duberti, O tubàu do rtir, an continua a leggere »

Scrive coma mai gnun a l’ha scrivù ‘nt sa lenga, arfela, sclinta e neuva, nòsta lenga fiamenga, sclinta ‘ndrinta e solenga, fé che ‘s desert ëd mond a ven-a torna Antilia, creassion dël di sest, bon imor, mirabilia, dësmentié ‘l bree veje, ij magon, ij tiran, dvisé con Dé, scoteLo, ‘nt sò Vangeli sovran a l’é lòn ch’am orfanta, mira mirabilianta. ‘Nt ij misteri, miraco, aparission a canta la Fantasia, fija ‘d nòst Rè dij rè, l’Infanta, ch’an ciama, an brama: “Fieul, an-visch-te a sa mia fiama”. Mama, tenme për man e ‘t ciamerai maman, it l’has butame al mond e ‘m n’arcòrd pa pì nen, ‘t l’has anlëvame d’agn, im n’arcòrd mach lì lì, ‘t l’has mostrame ‘l Vangeli, col lìber pì che uman, con tant ëd col antren ch’im na dësmentìj pì, ch’i vòl an cel con ti.

Tòni Bodrìe, Scrive coma…, an Dal prim uch a l’aluch. Poesìe piemontèise, presentassion ëd GianRens P. Clivio, postfassion ëd Giovanni Tesio, Turin, Ca dë Studi Piemontèis, 2000, p. 9.

L’ùltim artìcol dl’ann ëd cost blògh a séguita na tradission ch’a l’ha desormé tre agn: le poesìe ‘d Natal ëd Michel dij Bonavé e Carlin Pòrta (ambelessì cole dl’àutr’ann, dl’ann prima e dl’ann ancor prima).

(E un cit pensé mé: i podoma dì fin ch’i voloma che ‘l Natal a l’é pì nen ëd col ëd na vòta, che ‘l consumism da sì e da là e via fòrt – ma quand che toe masnà, bele se un-a a l’é già pitòst granda, a ven-o a dësvijete la matin ëd Natal përchè a l’é passaje ‘l Bambin, e ch’it fasse an pressa përchè a venta andé a voghe ij regaj, bin, sòn a basta a fé ëd cost di un di màgich.)

Michel dij Bonavé (dij barbisin ëd Gambabòsch) Na cita pleuja Na cita pleuja ’d lun-a an cel lassa la neuit con sò mantel dë stèile trapontà fin fin an sl’univers sensa confin.

An sle parpèile dël masnajin calo dosman […] continua a leggere »

Tòst i veuj sauté an difèisa ëd col vin ch’a l’ha nòm Frèisa e as produv antorn a Cher, vin brios, gustos, sincer… Còsa a-j taca a sti monfrin d’andé an gir a dì che ‘s vin a l’é mach coma ch’as deuv, quand a ven da Castelneuv? Ma schersoma? Sente amis, fin che iv feve ‘l servel gris për truvé mòda e manera ëd laudé vòstra Barbera, noi i l’oma pa da dì… Però quand da farinej toche ‘l vin dij nòstri Vej, arogandve la pretèisa d’esse j’inventor dla Frèisa, scusé tant gent dël Monfrà, ma stavòlta i-i soma pa. Fé atension e scoté bin, che la stòria ‘d cost bon vin iv la fiche a la pì lesta bin piantà drinta la testa. L’é da secoj che sì a Cher as produv cost vin sincer, doss o sèch, sempe bocant; porta an tàula a l’é n’incant ch’a sa dé gòj e gigèt… Cara gent, cost l’é vin s-cèt verament da intenditor che confonde a venta pa con la Frèisa dël Monfrà… Comsessìa rivà a la fin chi a veul bèive dël bon vin, a deuv nen guardé a la spèisa, ma caté dla bon-a Frèisa, che lo crijo […] continua a leggere »

Veuj fé ‘n sàut e peui con fòga dije a chi l’é s-ciav dla dròga che a comincia a giré a Cher: sì da noi l’é nen da jer e ancor meno a l’é për vant, ma a l’é sempe staje ‘d drogant che a vivìo sensa guai mach alèrgich al travaj… J’era chi con la vos fosca a cantava ij tòch dla Tosca, chi për pudèj fé Pasquëtta a fregava na biciclëtta, chi at ciamava con deuitin ëd pagheje ‘n quart ëd vin e peui tuti ansema al saba a giravo a pijé la paga da jë sgnor ëd tuta Cher për paghesse quàich bicer… Ma ij drogà dël di d’ancheuj son bin pess, l’é lì l’ambreuj: vist da fòra a son soagnà però andrinta a son guastà… Pòvri fieuj coj ch’a barato con sta pover ëd papato la soa bela gioventù, ma i lo seve fòj fotù che la vita a l’é ‘n dover? Feve fòrsa fieuj ëd Cher! Se a ve bzògna ciamé aiut, pianté mach la dròga ‘d brut, ten-e dur e aussé la testa che iv faroma tuti festa, quand sareve pa pì s-ciav dë sta pover na dal diav… Sù, scoteme; dom-je ‘n taj, […] continua a leggere »