Go Piedmont

Tòst i veuj sauté an difèisa ëd col vin ch’a l’ha nòm Frèisa e as produv antorn a Cher, vin brios, gustos, sincer… Còsa a-j taca a sti monfrin d’andé an gir a dì che ‘s vin a l’é mach coma ch’as deuv, quand a ven da Castelneuv? Ma schersoma? Sente amis, fin che iv feve ‘l servel gris për truvé mòda e manera ëd laudé vòstra Barbera, noi i l’oma pa da dì… Però quand da farinej toche ‘l vin dij nòstri Vej, arogandve la pretèisa d’esse j’inventor dla Frèisa, scusé tant gent dël Monfrà, ma stavòlta i-i soma pa. Fé atension e scoté bin, che la stòria ‘d cost bon vin iv la fiche a la pì lesta bin piantà drinta la testa. L’é da secoj che sì a Cher as produv cost vin sincer, doss o sèch, sempe bocant; porta an tàula a l’é n’incant ch’a sa dé gòj e gigèt… Cara gent, cost l’é vin s-cèt verament da intenditor che confonde a venta pa con la Frèisa dël Monfrà… Comsessìa rivà a la fin chi a veul bèive dël bon vin, a deuv nen guardé a la spèisa, ma caté dla bon-a Frèisa, che lo crijo […] continua a leggere »

Veuj fé ‘n sàut e peui con fòga dije a chi l’é s-ciav dla dròga che a comincia a giré a Cher: sì da noi l’é nen da jer e ancor meno a l’é për vant, ma a l’é sempe staje ‘d drogant che a vivìo sensa guai mach alèrgich al travaj… J’era chi con la vos fosca a cantava ij tòch dla Tosca, chi për pudèj fé Pasquëtta a fregava na biciclëtta, chi at ciamava con deuitin ëd pagheje ‘n quart ëd vin e peui tuti ansema al saba a giravo a pijé la paga da jë sgnor ëd tuta Cher për paghesse quàich bicer… Ma ij drogà dël di d’ancheuj son bin pess, l’é lì l’ambreuj: vist da fòra a son soagnà però andrinta a son guastà… Pòvri fieuj coj ch’a barato con sta pover ëd papato la soa bela gioventù, ma i lo seve fòj fotù che la vita a l’é ‘n dover? Feve fòrsa fieuj ëd Cher! Se a ve bzògna ciamé aiut, pianté mach la dròga ‘d brut, ten-e dur e aussé la testa che iv faroma tuti festa, quand sareve pa pì s-ciav dë sta pover na dal diav… Sù, scoteme; dom-je ‘n taj, […] continua a leggere »

A-i era na vòlta… – Un rè! – a diran sùbit ij mè cit letor. Nò, masnà, i l’eve sbalià. A-i era na vòlta ‘n tòch ëd bòsch. A l’era nen bòsch fin, mach na lëgna da brusé, ëd cole che d’invern as buto ‘nt le stuve e ‘nt ij franclin për visché ‘l feu e scaodé le stanse. I sai pa com a sia ‘ndaita, ma ‘l fato a l’é che ‘n bel dì sto tòch ëd bòsch a l’é capità ‘nt la botega d’ën véj minusié, ch’as ciamava mèist Tòni, mach che tuti a-j disìo mèist Ceresa për via dla ponta ‘d sò nas ch’a l’era sempre bërlusenta e violëtta parèj ‘d na ceresa madura. Pen-a che mèist Ceresa a l’ha vdu col tòch ëd bòsch, a s’é arlegrasse tut, e an dasendse na fregadin-a a le man për la gòj a l’ha bërbotà ‘n tra chiel: – Sa lëgna a l’é franch rivà al moment bon: i veuj dovrela a fene na gamba ‘d taolin. –

Carlo Collodi, Pinòcchio an piemontèis, tradussion ëd Guido Griva, Turin, Viglongo, 1981