Dic 21
Na përson-a tant cara, ch’a l’ha salvame la vita pì ‘d na vira, me fratel spiritual, a l’é mancà ier matin. Adess i peuss nen, i veuj nen scrivi ambelessì. Alora i pijerai congé dai me vintesingh letor con ël paròle d’Elio Vittorini: “Ci vorrebbe silenzio, silenzio per parecchie generazioni”.
stouma tchutou, mac pensouma a ti.
I l’hai savù mach adess che col dont it parlave a l’era Batista. Mi i l’avìa rancontralo pòche vire, ma a l’era dun-a smijame n’òm con dle qualità e un cheur grand përparèj. Savèj che a l’é pi nen antra ‘d noi am buta ël magon.
Gòd-te ël Paradis, Batista, òm ver da l’ànima sclinta.
Già. Ij pensé a son ancora confus e disordinà, a l’é passaje tròp pòch temp. An tute le manere grassie Riccardo për toe paròle; e i veuj gionté che mi e ti i soma conossusse mersì a Batista e a la festa dël Piemont, al teatro social d’Alba.
Cheur grand, it dije bin. I l’hai soa fòto sempe dëdnans a mi. Tròpe còse ancor i capiss nen. Ma, pr’esempi, i l’hai avù manera ‘d conòsse un pòch soa famija, e com dì?, a l’ha fame dël bin.
Tuta la resta a l’é silensi.