Ël 6 ëd via Coni a l’é na ca veja che gnanca na vòlta a l’era nen bela. Davanti al porton, doe bale ‘d ciman a paravo ij canton dël crep dij carton ch’a intravo e cariavo jë scart ëd metal da cola oficin-a, là an fond a la cort, na cort con le sterne piantà an sël batù.
D’an mes a sta cort, se ti t’ausse j’euj it vëdde ij pogieuj, carià dë stendùa con tanti tacon. Su ògni pogieul j’é un pàira d’alògg e un cess an comun; j’é nen na masnà, j’é mach tant rabel e odor ëd frità. A l’é pròpe lì, al fond dël prim pian, che son naje mi.
Mi i guardo ij pogieuj con cole ringhere carià dë stendùa, là al fond ëd la cort a-i é ‘l finimond ch’a fà l’oficina e ‘l cel lassù an aria a smija un tendon d’un gris così spòrch ch’a crija: “Laveme”. Am buta vërgògna. Vërgògna… ma ‘d còsa?
D’esse na sì, an mes a sta cort, an cole doe stànsie col cess an comun, i l’hai quasi paura ch’a-i sia quaidun che ancora as ricòrda che mi i son nà sì, paura ch’a-i passa […] continua a leggere »
