A l’é da un pess ch’i vorìa parlene, ma i l’hai mai falo fin-a a ancheuj; i ciamo scusa a l’autor e ai mé vintesingh letor e i lo fass adess.

I më ston arferend a l’ùltim CD d’Enzo Vacca, Un’arpa per Teresa, ispirà al travaj ëd Teresa Viarengo e a lòn che costa përson-a a l’ha consignane an tema ‘d mùsica popolar.

L’arpa séltica sonà da Enzo a l’é na delissia da scoté, bele che a sia mùsica che noiàutri profan i podrìo definì “difìcila”. (Ma a venta sempre arcordesse lòn ch’a disìa Gramsci ant le Lettere dal carcere: se l’impegn a l’é col giust, a-i é gnente ch’as peussa disse verament difìcil – o fàcil, a l’é l’istess.)

A mi personalment a son piasume tant Batajin, na version për arpa e arch rangià da Enzo d’un brando tradissional dël Roé, e Seugn d’un bergé, na version dla Bela bergera che le paròle mideme d’Enzo a descrivo bin:

A l’é ‘l seugn che nòsta mùsica a peussa torna avèj tuta soa dignità, come minca gran repertòri popolar a dovrìa avèj.

Già, Enzo, it jë ses ti e për nòstr repertòri popolar i soma tranquij.

Mentre che për ij mé vintesingh letor la paròla a l’é un-a sola: caté e regaleve cost CD. E basta.