A son tre ij grand piemontèis, për mi. A son tre colon-e dël Piemont, gran literà ma dzora ‘d tut gran përson-e. I l’hai conossuje tuti e tre, e tuti e tre a-i son pì nen.

Ël prim a l’é barba Tòni (anté che cola “b” scrita cita a veul dì, për mé manera ‘d vëdde, ëd deje prospetiva a le ròbe), mancà a Coni ël 15 novémber 1999. A-i mancava na sman-a giusta a che mia prima cita a vnèjssa al mond, donca a l’é coma un passage ‘d testimòni për mi. I l’avìa conossulo al Mel, an val Varàita, tanti agn prima, chiel ch’a tornava da fé la spèisa e ch’a parlava con ij mé, mi bin maravijà dël fàit che un poeta a fèjssa ‘dcò la spèisa. E i arcòrd na telefonà ch’a l’avìa fame, disendme ‘d possé le tesi an sël Piemont – e an particolar an sël piemontèis – a l’università.

Lë scond a l’é GianRens Clivio, mancà ai 22 ëd gené dël 2006. E ‘d chiel i arcòrd l’ancontr a Toronto, dël 2004, quand ch’i l’hai butà na facia e un respir a un literà che fin-a a col moment për mi a j’era “mach” un monument an sij lìber. Quaidun che, tant për dì, a dovrava ‘l passà remòt an poesìa – e mi i savìa gnanca ch’a fussa esistù, ël passà remòt, an nòsta lenga. Quaidun për ël qual a j’era normal parleje an piemontèis ai cit, bele se a desmila chilòmetro da ca.

Ël ters a l’é Tavo Burat, mancà a son tre agn – a son già tre agn – ier. Ëd chiel i arcòrd la fòrsa e l’umanità combinà. Chiel, òmo che a l’é già ant la stòria dle lenghe, na vira a l’é vnume a scoté mi a parlé. E dòp a cola ciaciarada a l’ha passà quàich minuta con mi, mi emossionà ch’i absorbìa tut lòn che col òmo a disìa. E i conserv an manera cara e gelosa le litre ch’a l’ha scrivume.

Costi a son ij mé magìster dël piemontèis, magìster ëd vita e d’esempi prima ancora che ‘d lenga e ‘d lìber. Lor a son ij gigant, mi ël nan ansima a soe spale.