… i j’era an ufissi a fé ‘l sòlite ròbe, mama am ciama përchè a-i é ën monsù për ël gas. I vad fòra, già con pòca passiensa për via dl’interussion e sperand ëd gavemla ën pressa ma im treuv dëdnans n’òmo pasi, che con bel deuit am parla ënt la mé lenga – la mia mia, cola ‘d Cher, nen genericament ën piemontèis.

I parlòma për quàich minuta e i foma lòn ch’a venta fé, peui as na va. I sai nen chi ch’a sia, ma ‘l sò bel deuit e ‘l soe paròle pasie am fan pensé che nen tut a l’é përdù, che ën gir për ël mond a-i é ancora chi a parla cost dialèt an manera sempia e tranquila, për comuniché e basta.

E i pens ch’i veuj ëmprendi mej la mé parlada, i veuj senti e dovré manere ‘d dì ch’i sai nen përchè i l’hai mai ëmprenduje. Për cost motiv quand ch’i sent a dovré dabon la mé lenga – nen cola dij lìber e dij savant come certe vire a l’é la mia, ma la lenga viva, cola ch’it senti për la stra e ch’it dòvri sensa pensej – im sent bin, i son content, semplicement content.

Ier a l’é capitam na ròba bela. Mé car monsù, i lo conòss nen ma am fà piasì ch’a sia mnùit a nòsta ca. Ch’a torna quand ch’a veul, am fà piasì. Grassie.