I l’hai conossù ël professor Clivio – ùnica vira – a soa ca, a Toronto, quand che singh agn fà i j’era stàit là për partissipé a na conferensa.
Tornà da là, anmaginand torna nòste cite a gieughe ansema (an parlanda an piemontèis, com ch’a l’avìo fàit ambelelà) i l’hai scrit còsta poesiòta, che a arpìa sò Trenin, dësmore e buate, ël lìber ëd poesìe për cit pì bel – gnun dùbit, e sensa vorèije fé tòrt a gnun – ch’a sia mai stà scrit an piemontèis:
Catlinin a torna andré
a fé còsa? Controlé
che Bertin a l’abia pijà
soa buata; e la masnà
a rij e a-i dis dë sté tranquila
che a l’ha già pensaje chila
a pijé tute le dësmore
sì ch’a venta pì nen core.
Peui a van ant ël backyard
e a gieugo fin-a a tard
fin che ij pare a-i ciamo andrinta
mach che lor però a fan finta
ëd nen sente e a resto là
a deje ancora na gieugà
e a rije sensa fin
– òh che bel vesse ninin!
E quàich sman-a dòp, squasi un testament spiritual, a l’é rivame na soa mail anté che, parland dl’educassion an piemontèis ëd Roberta, a disìa:
Për tant che Bertin a amprenda da bin e a parla volentera ‘l piemontèis, ëd travaj it l’avras da fene! A venta pì che tut che t’i-j daghe na fòrta motivassion: lòn a veul dì gieughe sovens con chila, lesje, portela ant ij “bej pòst” e parleje, parleje, parleje pì ch’as peussa. Sircondà coma ch’a l’é da l’italian, e an savend che cò ti it lo parle, chila a ventà pròpe ch’a l’àbia na bon-a rason për parlé piemontèis.
J’ùltim coment