Ancheuj l’é mòrta na paròla veja
ch’a na contava già milanta e pì
ma gnun a l’é antajassne e fin-a mi
rivà an artard
i l’hai savulo pròpi mach pr’asard.
A l’é andassne d’ancheuj o forse già
da jer… ‘ma serti vej che gnun lo sa
e cand ch’a-i treuvo a son già bele mòrt.
Chila a l’ha nen avù pì bon-a sòrt
e dì ch’a l’era bela, pien-a ‘d sust,
ëd cole che a dovreje al moment giust
a diso ciàir e tond lòn ch’as veul dì.
As prononsiava… arcòrdo bele pì,
mi, pròpi mi, con tuta mia babìa
i sai pì gnanca com as ëscrivìa!
Sai mach che an mila e mila a l’han dovrala
e brajala, piorala, ciosonala.
An tanti a l’han rijula con ël cheur
pien ëd boneur;
an vàire ch’a l’han dila
disend sò amor a chiel, soa bin a chila,
e chi ch’a l’ha sacrala ant l’orassion
a l’ha arseivù ‘l përdon.
Adess l’é mòrta e da sì ‘mpò ‘d soa stòria
pì gnun l’avrà memòria.
Òh i lo sai pro che antorn a-i na j’é tante
ëd ròbe pì amportante
doleurie e sangonante
che i veuj che me magon për lòn ch’a peul
a peussa tenje tute e tut ël deul
ëd tut ël mond. Ma ancheuj drinta a col tut
ël mond l’é ‘mpòch pì mut.
(A l’é smortasse pian coma na giòla
n’àutra nòsta paròla!)

Valerio Rolon

La storia gratta il fondo
come una rete a strascico
con qualche strappo e più di un pesce sfugge.
Qualche volta s’incontra l’ectoplasma
d’uno scampato e non sembra particolarmente felice.
Ignora di essere fuori, nessuno glie n’ha parlato.
Gli altri, nel sacco, si credono più liberi di lui.
(Eugenio Montale, La storia)

La stòria a grata ‘l fond
come na rèj a rabast
con quàich ës-cianch e pì d’un pess a scapa.
Quajvòlta as ancontra l’ectoplasma
ëd në scampà e a smija nen particolarment alégher.
A sa nen ëd vesse fòra, gnun a l’ha dije gnente.
J’autri, ant ël sach, as chërdo pì lìber ëd chiel.
(tradussion ëd Gianni Davico)