Pòch pì d’un pàira ‘d mèis fà i l’avìa butà ambelessì na bela tradussion ëd Renato Agagliate, Il cittadino Demei ëd Giovanni Guareschi.

I-j disìa anlora che magara a l’avrìa podù seguité: bin, chiel a l’ha pijame an paròla. Adess, ambelessì as treuva n’àut tòch dij sò, la tradussion d’un racont ëd Dino Buzzati, La creazione.

La creassion a l’é un tòch ch’an fà riflete ansima al nòst esse òmo. Ambelessì as peul scotesse an italian.

E d’àutri tòch a son an preparassion; ma për ël moment is godoma cost racont, con un gròss mersì a monsù Agagliate.

L’artìcol d’ancheuj a l’é na tradussion d’un racont ëd Giovanni Guareschi, Il cittadino Demei, ch’a j’era stàit publicà ansima a “Candido” n. 43 dël 21 otober 1956 e ch’as treuva ansima a cost lìber. As peul ëdcò trovesse ambelessì.

La tradussion an piemontèis a l’é ambelessì. L’autor dla tradussion a l’é Renato Agagliate, n’ovrié dla Fiat an pension ch’a l’é butasse a studié ‘l piemontèis e a l’é rivà a ten-e dij cors për l’associassion Nòste Rèis (compliment!).

La responsabilità dla publicassion a l’é mia: da na mira legal i l’avrìa dovù ciamé ‘l përmess, ma bele se i son a disposission për fé tute le modifiche necessarie i l’hai pensà ch’a l’é bel propon-e cost tòch, e për l’atualità dël contnù (l’argoment a l’é sempe atual, ma ancheuj – s’as peul – ancora ‘d pì), e për la vajantisa dl’autor, e për la blëssa dla tradussion. (Sensa dësmentié ch’a son lavori ad alto rendimento, fàit për amor ëd na lenga – navigare necesse, vivere non necesse, i lo soma – e nen për avèj dij vantagi.)

Giovannino Guareschi a l’é n’autor ch’a venta torné a lese con atension, përchè tante ròbe ch’a disìa a smijo tajà ant l’Italia d’ancheuj.

Për finì: monsù Agagliate, mersì për sò tòch. Adess ch’i l’oma ancaminà i pudoma seguité, nò?