Hugo Alloa, n’argentin ëd Córdoba, professor ëd fransèis an pension, a l’é presentasse parèj ansima a piemontviv:

Am ciamo Hugo Alloa, i son professor ëd fransèis e da quand i son andait an pension, am dedico a tut lòn ch’am pias, pr’esempi ël piemontèis ch’i l’hai taccà a scrive l’ann passà ant l’Università ‘d Córdoba ch’a l’è la sità andova che mi i ston.
A venta ch’iv disa che mi i l’hai mai parlà an piemontèis pêrché mia mare a l’avìa por che mi i mës-ceissa lë spagneul e ‘l piemontèis. Cosa i veule feje, na vòta a j ero nen jë psicopedago.
Ël piemontèis a l’era mach ël privilegi dij grand ma col che lor as imaginavo gnanca a l’è che tut lòn ch’a disìo tra lor mi i l’amprendìa… as capiss mach d’orìa përché i l’era pa bon a parlelo.
Ansoma, ël pièmontèis për mi a l’è sempe stait parèj ëd na rôba proibìa.

Alora, quand che dal gnente, da la rèj, dal cyberspassi at riva un message parèj at ven da pensé.

Pr’esempi che savèj che quaidun ch’a l’é nen na an Piemont e ch’a l’ha mai parlà piemontèis a taca a scrive nòsta lenga a l’é na ròba strasordinaria.

Pr’esempi a mé nòna emigrà pen-a na, anvers la fin dël sécol ch’a fà disneuv, a Córdoba di Santa Fe, e al fàit che chila a l’ha dame bon-a part dël sens dla vita ch’i l’hai: bin, ancheuj am pias pensé che un pòch ëd col sens a l’ha le radis an Argentin-a, na tèra ch’i l’hai mai conossù.

Pr’esempi al fàit che mi mach për cas i son na ambelessì, ma autërtant probabilment i l’avrìa podù nasse a Santiago de Chile, e ancheuj i podrìa esse na sòrta d’Hugo Alloa ch’a va a sërché soe rèis lontan-e.

Sò blògh a l’é anformà e anformativ, scrit con bel deuit e curà: a val sertament nen mach na visita, ma na frequentassion.

Mé car monsù Alloa, paròle a-i na van pòche: im dëscapel dëdnans a voi e i iv salut con ël salut ëd don Bòsch: “Alégher!”

Ti të studie ‘l latin, e «rosa rosae…»
së spantia ant l’aria coma un ritornel.
Oh, quanta siensa ant ël tò cit servel,
ch’a l’é nà jer e a sà già tante còse!

Tante còse che mi l’hai nen mostrate,
e a sent mè cheur coma un regret sutil,
coma se a s’arlameissa col cit fil
che fin-a adess a mi l’avìa gropate.

E a smìja jer! La seira it dësmorava,
ti su la taula e mi setà davsin:
a scotava stupì tò bel facin
la stòria sempre uguala ch’it contava.

Oh, adess l’é ancora nen rivà col’ora
ch’it andarass da sol e sensa ‘d mi,
ma ste reuse, ch’it treuve tut da ti,
am fan pensé ‘d cò un pòch al temp d’anlora.

E un pò ‘d tristëssa, malgré tut, am pija,
scontand ël ritornel dël tò latin,
pensand che tute j’ore an pòrto ‘d bin,
ma nen ugual a lòn ch’an pòrto via.

Costa poesìa a l’é gavà da Armando Mottura, La patria cita: poesìe piemontèise, Turin, A l’ansëgna d’ij Brandé, 1959, p. 53. Ël lìber, ëd 92 pàgine, a j’era stàit stampà an 500 còpie numerà. La còpia ch’i l’hai consultà a l’é la nùmer 382, as treuva a la biblioteca ‘d Seto – a peul vesse pijà an prestit con lë SBAM – e a j’era apartenùa al poeta Salvatore Viviani (i lo deduvo dal tìmber an sël lìber midem).

I l’hai butala sì pensand a mia cita granda che a ancamin-a a studié un pò ‘d latin, an preparassion al liceo, e a l’ha fame pensé ‘dcò a lòn ch’a l’avìa dime Tojo Fnoj d’Armand Motura ch’a giogava con ij sò fieuj quand ch’a j’ero masnà.