Dòp avèj traversà tante tère e tanti mar
i son rivà, o frel, a coste toe speuje dolorà
për portete un don estrem ëd mòrt
e për dì paròle veuide a la toa sënner muta,
përchè ël destin a l’ha portame via pròpi ti,
frel dësfortunà rancame via an costa manera crudela.
Tutun adess coste oferte, che scond la costuma dij grand
a son stàite consegnà come trist omagi funerari,
acet-je, bagnà come a son ëd tant pior fratern,
e për sempe, o frel, ciao e adieu.

Ancheuj i smonoma n’àutr tòch ëd Dino Buzzati, La giaca ‘nmascà (La giacca stregata an original), virà an piemontèis da nòstr “tradutor ufissial”, René Agagliate. As treuva ambelessì.

Ambelessì as peul les-se l’original italian, e – ròba che mal a fà nen – scotesse ëdcò, mentre che cost a l’é ël lìber dal qual ël racont a l’é gavà.

Ëd Buzzati René a l’avìa già virà diversi tòch: La creassion, San Gancil e Inarivàbil còmod. Anche an cost cas j’atmosfere a son cole tìpiche ‘d Buzzati, fantàstiche e naturalment misteriose.

E bon-a letura!

E ‘l cheur quand d’un ùltim bati
a l’avrà fàit robaté la muraja d’ombra
për mneme, Mare, fin-a al Signor,
come na vòlta it im darai la man.

An ginoj, decisa,
it sarai na statua dëdnans a l’etern,
come già at veghìa
quand ch’it j’eri ancor an vita.

It ausserai tërmolanta ij vej brass,
come quand it ses spirà
disend: Nosgnor, i son sì.

E mach quand ch’a l’avrà përdoname,
a të mnirà anvìa ‘d vardeme.

It ricorderai d’avèjme spetà tant,
e it l’avrai ant j’euj un ràpid sospir.

It ses ti, invocà minca sèira, piturà an sle nìvole
ch’a anrosso la nòstra pianura e lòn ch’as bogia an chila,
cit fresch come feuje e fomne umide an viagi
vers la sità ant ël ciàir ëd në slavass ch’a chita,
it ses ti, mare giovo eternament an virtù dla mòrt
ch’a l’ha pijate, reusa an sël pont doss ëd dësfiorì,
ti, la sorgiss ëd minca nevròsi e afann ch’am tortura,
e për sòn it ringrassio për l’età passà, present e ch’a vnirà.

Attilio Bertolucci, A sua madre, che aveva nome Maria, an La capanna indiana, Milan, Garzanti, 1973.

I l’hai studià tante vire
ël marm ch’a l’é stàit scolpì për mi:
na barca con vele sbassà, fërma ant un pòrt.
A dila tuta a l’é nen figura ‘d mia destinassion
– ma ‘d mia vita.
Përchè l’amor a l’é vnume ancontra, e mi i l’hai schivià sò disingani;
ël dolor a l’ha tabussà a mia pòrta, ma i l’hai avù por;
l’ambission a l’ha ciamame, ma i l’hai avù tëmma dj’amprevù.
Comsissìa i l’avìa fam d’un sens për mia vita.
E adess i sai ch’a venta aussé le vele
e ciapé ij vent dël destin
daspërtut andoa a pòrto la barca.
Deje un sens a la vita a peul porté a la folìa,
ma la vita sensa un sens a l’é la tortura
dël sagrin e dël desideri veuid:
a l’é na barca ch’a l’ha l’anvìa dël mar e pura a n’ha tëmma.

(Tòch gavà, come l’àutra sman-a, da la Spoon River Anthology d’Edgar Lee Masters. La tradussion a l’é mia, ël lìber complet a l’é ambelessì.)