A-i era na vòlta…
– Un rè! – a diran sùbit ij mè cit letor.
Nò, masnà, i l’eve sbalià. A-i era na vòlta ‘n tòch ëd bòsch.
A l’era nen bòsch fin, mach na lëgna da brusé, ëd cole che d’invern as buto ‘nt le stuve e ‘nt ij franclin për visché ‘l feu e scaodé le stanse.
I sai pa com a sia ‘ndaita, ma ‘l fato a l’é che ‘n bel dì sto tòch ëd bòsch a l’é capità ‘nt la botega d’ën véj minusié, ch’as ciamava mèist Tòni, mach che tuti a-j disìo mèist Ceresa për via dla ponta ‘d sò nas ch’a l’era sempre bërlusenta e violëtta parèj ‘d na ceresa madura.
Pen-a che mèist Ceresa a l’ha vdu col tòch ëd bòsch, a s’é arlegrasse tut, e an dasendse na fregadin-a a le man për la gòj a l’ha bërbotà ‘n tra chiel:
– Sa lëgna a l’é franch rivà al moment bon: i veuj dovrela a fene na gamba ‘d taolin. –

Carlo Collodi, Pinòcchio an piemontèis, tradussion ëd Guido Griva, Turin, Viglongo, 1981

Quàich tòch gavà da Ben Hogan. An American Life, ëd James Dodson (tradussion mia).

“Ël vej Ben a parlava un mugg an sël camp da gòlf ancheuj”.
“Dabon? E lòn ch’a disìa?”
“At toca a ti”.
(pàgina 14)

Gnun a l’ha mai vist un fiolin piasej-je ‘l camp pratica tant come Bennie Hogan. Sò desideri ‘d colpì ‘d balin-e a j’era sensa fond, squasi spetral. Ël fiolin a podìa sté lì për sempe a tiré ‘d balin-e dai tapiss pien ëd póer, peuj andé a pijeje, torné andré e torna colpije da la póer.
(pàgina 58)

Pì ‘d na vira a l’avìa comentà an privà con Valerie che minca vira ch’a dovìa tenté ‘d mostreje a quàich madama stofiosa giogadris ëd bridge o a quàich banché mes anteressà a fé në swing un cit tòch andrinta ‘d chiel a mnisìa fiap e a meuirìa.
(pàgina 117)

S’it i-j ciamave quaicòs ëd rasonevolment fòl, Hogan at gelava con lë sguard, e cola lì a j’era la fin ëd toa intervista.
(pàgina 148)

“L’unica ròba ch’a-i manca ai golfista a l’é pì luce dël dì. A-i é nen bastansa ‘d temp arlongh ël dì për pratiché e gieughe, për porté ël livel ëd gieugh ëd mincadun là anté ch’a dovrìa esse”.
(pàgina 223)

“Gene, i l’hai vagnà singh Open. Mach che i riess nen a arcordeme anté”.
(pàgina 515)

Carlin Pòrta
Come osel ëd Madòna

A son rivà le ciòche da Roma
e piror,
dësgropà,
dun-a as lasso andé
con gòj granda
a spantié
bon ben din don dan d’amor
a minca anviron.

Dëlcò nòstr cit cheur
venta ch’ampara da lor
a lassesse andé
slargand j’ale,
voland su ’nt ël cel
pagn a osel ëd Madòna
a spantié a tut ël mond
nòstra cita onsa ’d bin.

—

Michel dij Bonavé
Pasca contenta

A bërluso ij pensé sl’arbat ëd la stagnòla
përzoné ’dcò lor ëd na sensassion fòla,
na frisa ’d dosseur da na greuja ’d cicolata
smija vorèj pasié qualsëssìa idèja mata.

Sbrincc ëd vita ch’am pogno ’l moro,
gucin dël sol ch’a scasso ij toroboro
e am dan motiv d’esse content
an mes a tut n’anvërtoj ëd lament.

Feuje ’d ramuliva dan l’andi a Pasca
për cost mond fàuss ch’a tarabasca
ant j’anvìe mascheugne dël mai a basta
nì cicin bon, nì bagna concia, nì pasta.

Për ch’a sia la festa bon-a e vera
serv nen core apress a stèila boera,
se ’l cheur l’é pien a ras dël pòch
as sento pì nen le spin-e dl’articiòch.

A l’é nen lë spìrit ëd l’assè bondos
col ch’an mostra col òm sla cros,
ma ’l godiment ëd minca frisa ’d vita
bele ciucià con ij pé fongà ’nt la nita.