Summer time calls for light readings: la Corse

A l’é temp dë spostesse anvers ël mesdì, e pì precisament ant mia sconda patria, la Còrsica. Lòn ch’i pens dla gent che a viv an cost’isola i l’avìa dilo un paira d’agn fà ansima “é!”, e adess as peul voghse ambelessì.

Pì fòrt che anlora a-i é ‘l desideri ‘d confrontesse con na realtà lenghisticament davsin-a a la nòsta, con na coltura mnassà ma fiera, fòrta e ch’a trambla nen. Sòn përchè – dzora ‘d tut da na mira pùblica – i dovoma nen mach parlesse an tra nojautri piemontèis (ròba importanta, as capiss, come importante a son le feste ch’i foma), ma i dovoma parlé con l’Union Europenga, con l’Unesco e con j’àutre tërsent comunità che an Italia a son – chi pì, chi meno – an nòste condission. E la Còrsica, bele se nen italian-a, a l’é ‘d sigura davsin-a a nòst sente.

Donca i baraterai computer e telefonèt, com ch’a sugeriss Batista, e portrai con mi mach ij lìber (tanti), ij mè pense (pòchi) e dzortut j’orìje për scoté na coltura diferenta ma l’istessa a la nòsta.

Lascia un commento