I son vërgogname un pòch ëd vesse piemontèis (e uman, ëdcò)…

… l’autërdì quand che, vintrà ant un negòssi ‘d Cher, un ch’i l’hai vist esiste da quand ch’i l’hai memòria, dëdnans a mi a j’era un monsù piemontèis (i sai nen chi ch’a sia, ma i l’hai vistlo tante vire për Cher) che, duvend paghé quaicòs come un pàira d’euro, a l’é fassé da sol lë scont ëd vint o tranta centésim, an dasendje pòche monedin-e bin contà – a smijava squasi sò sangh – a la madamin ch’a lo servìa.

Commenti

Paolo ha detto:

Na volta i pressi dle cose a l'eru determinà dal travaj, da la fatiga, e dcò da la furtun-a. Ades a sun determinà maca da la lege del profit. Forse col omo lì a le maca fora dai soi temp. Spero. 😉

Gianni Davico ha detto:

Be', scond mi fesse da soj lë scont dël 10% dzora doi euro a l'é da strasson, indipendentement da l'época stòrica!

Paolo ha detto:

Sun pì che d'acòrdi, e che a la arcudame quanche a dasio come resta le caramele d'sùcher. Cul là a sarà ancor là a pensé vaire a le staita furb a fese lë scont da sol

Gianni Davico ha detto:

Le caramele 'd sucher… costa sì ch'a l'é na madeleine – brav Paolo! 🙂

Lascia un commento