Esòp, Ël Croass e la Volp

Bojin
Un croass, nèir e gròss, coacià sla rama ‘d n’erbo, a mangiava dasiòt dasiòt un tòch ëd toma.

Na volp, ch’a sërcava sò disné, vëddend ël bel tòch ëd formagg a l’ha butasse a studié la manera ‘d portejlo via.

Butand-se sota la pianta, con bel fé a l’ha ancaminà a dije al croass:
– Òh coma ch’it ses bel! Che bele piume ch’it l’has! Se ti it l’avèisse ‘dcò na bela vos, gnun ëd j’àutri osej a sarìa mej che ti!

Ël croass, baravantan, a l’era pròpe sigur d’avèj na bela vos. Për fesse sente, a l’ha duvertà ‘l bèch e a l’ha butasse a croassé antramentre che la toma a rotolava për tèra.

La volp, con un sàut, a l’ha ciapà al vòli ël tòch ëd toma e, ampressa ampressa, a l’é sparìa ant ël bòsch a mangessla antramentre ‘l croass as në stasìa lì con na branca al nas.

Moral: a venta pijesse varda da chi ch’a rivo ij compliment: nen sempe a son sincer!

Gavà da Esòp, Fedro, Arnàud, Faulëtte, contà da Lilian-a ‘d Bojin, Turin, 2005, EUR 11 an sël sit ëd Gioventura Piemontèisa.

Commenti

pep ha detto:

Bella questa parola baravantan 😉

a proposito, masnà si dice in catalano Mainada, probabilmente si tratti della stessa parola

giannidavico ha detto:

Già, “masnà”.

Gribàud a dà dj’etimologìe possìbile (tute con ël pont anterogativ): “mansionatica”, “mox natus”, “magis ante natus”, “mach adess na”. E a cita ‘l provensal antìch “masnada”, l’aostan “meynà”, ël borgognon “maimiec” e, aponto, ël catalan “mainada”.

L’italian “masnada” – i podoma dì con bon-a sicurëssa che l’etimologìa a l’è la midema – a l’é parent dël provensal “maisnada” e a ven dal latin “mansionata”, che a soa vira a ven da “mansio, mansionis” = “dimora”.

An tute le manere é, a l’é na bela paròla cò chila!

Lascia un commento