Tag: lenga viva

A l’é temp dë spostesse anvers ël mesdì, e pì precisament ant mia sconda patria, la Còrsica. Lòn ch’i pens dla gent che a viv an cost’isola i l’avìa dilo un paira d’agn fà ansima “é!”, e adess as peul voghse ambelessì.

Pì fòrt che anlora a-i é ‘l desideri ‘d confrontesse con na realtà lenghisticament davsin-a a la nòsta, con na coltura mnassà ma fiera, fòrta e ch’a trambla nen. Sòn përchè – dzora ‘d tut da na mira pùblica – i dovoma nen mach parlesse an tra nojautri piemontèis (ròba importanta, as capiss, come importante a son le feste ch’i foma), ma i dovoma parlé con l’Union Europenga, con l’Unesco e con j’àutre tërsent comunità che an Italia a son – chi pì, chi meno – an nòste condission. E la Còrsica, bele se nen italian-a, a l’é ‘d sigura davsin-a a nòst sente.

Donca i baraterai computer e telefonèt, com ch’a sugeriss Batista, e portrai con mi mach ij lìber (tanti), ij mè pense (pòchi) e dzortut j’orìje për scoté na coltura diferenta ma l’istessa a la nòsta.

… la ròba pì importanta, e anciarmanta ant l’istess temp, a l’ha dila Enzo Vacca jer sèira, a conclusion dël GranBaradan: «La vera festa dël Piemont a ancamin-a doman». E doman a l’é ancheuj, a l’é adess. D’àutre considerassion a seguiran man a man ch’i pensrai dzora a tute le ròbe ch’i l’hai vist e sentù an coste doe sman-e, ma për adess a basta parèj.

A la fin i l’oma ancaminà. Tre ròbe dzora ‘d tut a l’han colpime jér sèira.

1. Batista a l’é na fòrsa dla natura (i lo savìa già, a l’é stàita l’enésima conferma). A riess a trasformé n’evènt ch’a peul esse medi an ecessional, a riess a elevé ël sentiment complessiv dle përson-e ch’as treuvo ansema.

2. Ël president dla comunità montan-a Langa delle Valli, Enrico Pregliasco, a l’ha an manera inteligenta e ch’a-i fà onor amëttù na soa mancansa, un sò deficit. A disìa, an sostansa: «Noi come comunità montan-a i foma dj’intervent an sël teritòri, pr’esempi i l’oma restaurà la cassin-a anté ch’is trovoma adess, ël Pavajon, un pòst dla Malora ëd Fenoglio, però mi i savia nen che i podoma interven-e ant l’istessa manera dzora la lenga, pr’esempi butand la version piemontèisa – oltre che l’anglèisa, la fransèisa, l’alman-a e via fòrt – ant ij volantin e ij manifest». E donca, a livel pì general, la considerassion sì a l’é che l’aministrassion tante volte a san nen che la lenga a va conservà ant l’istessa manera ch’as conserva na cesa ch’a robata a tòch. Noi ch’i l’oma jë strument per dësvlupé cost concet i l’oma ël dover […] continua a leggere »

Manifest gròss (da estern), stampà.
Manifest cit (da negòssi), stampà.
Volantin, stampà.
Invit, stampà.
Invit con volantin, spedì.
(E peui a-i son tute le ròbe ch’i l’hai gnanca tocà – i soma na squadra ëd somà, i soma na fòrsa: mùsica, part istitussional, acoliensa dj’òspiti e via fòrt.)
Sigura, i faroma mila eror. Ma a sarà na bela festa, përchè ël cheur a l’é dë dlà dl’antrap, i pudoma pì nen torné andaré. A sarà la festa ëd tuti ij piemontèis.
J’agiornament ambelessì: http://gopiedmont.i-iter.org/

Possà da la curiosità (e da l’ignoransa) për ël provensal, i son andàit quàich sman-a fà a conòsse Sergio Arneodo, da la neuit dij temp anima ëd Coumboscuro.

I son rivà an col paisòt e da cola ca a l’é surtìe fòra col òmo cit cit, ma con na fòrsa andrinta ch’it imaginrìe mai. I j’era lì con mia cita e mé novodin, a scoté le stòrie ëd cost òmo ch’a më smija un tòch sol con la montagna. Con bel deuit ha l’ha spiegame un pòch lòn ch’a fan, e a l’ha dime tra l’àutr che “con ij piemontèis i andoma bastansa d’acòrde”.

A l’ha cantame un tòch dij “Misteri jouioùs” e peui a l’ha spiegà ai cit ël fonsionament d’un tle dël Sètsent ch’a l’han ambelelì e com ch’as fà ël formagg.

Riva a ca, i l’hai pijà an man un lìber an provensal për le scòle ch’i l’hai catà e provà a lese na conta: a l’é stàita na bela sfida, ma giutandme con le lenghe seure i l’hai fajla. A l’é stàit amusant.

A la finitiva i pens d’avèj capì quaicòs ëd pì ëd na question che comsëssìa […] continua a leggere »