Se ij bogianen a bogio… pòrca miseria!


Ël piemontèis a-i vintra, ma fin-a a na certa mira.

Naturalment a venta conòsse nòsta lenga për gòde a pien dlë spetàcol dij Musicant ëd Riva ‘d Cher (vist l’ùltima vira cost saba, al teater Tosèl ëd Coni), ma costa a l’é na rapresentassion – absolutament ùnica, absolutament da vëdde për capì – ch’a parla dla gent, dla stòria (con la s cita – o miraco a dovrìa esse gròssa?) contand le stòrie “ëd na vòta”, che a la finitiva a son le stòrie ‘d sempe. Già, përchè com ch’a dis Domenico, nòst problema a l’é ch’i parloma pì nen.

E peui, as capiss, a-i é la mùsica. A-i é tut ël genio ‘d Domenico Torta për fé soné le bote, ij rastej, jë siass e via fòrt. A-i son djë strument squasi përdù, come ‘l torototela che Angelo Brofferio a disìa scompars già dël 1861 ma che, an realtà, a Riva ‘d Cher a l’é mai përdusse.

Ël piemontèis a-i vintra, é, ma a l’é mach un “pretest”: përchè i podoma dì, con Richard Bach, che

alla fine è solo la gente che conta, tutta la gente del mondo.


E chi ch’a l’ha ancor nen vist cost spetàcol ch’as fassa un grup al fassolet. E, antratant, ch’a cata ël CD. Nò, mej, ch’a na cata doi, parèj un a peul regalejlo a quaidun. As peul parte ‘dco, pr’esempi, da . (Ma peui a venta seguité.)

Un gròss tòch ëd nòsta stòria a l’é contà an coste doe ore ‘d mùsica, narassion, rijade, emossion. Na stòria e na vita, le nòste.

Mé car Domenico, për tut lòn ch’it fà e lòn ch’it ses fraternamente ti bacio. E i chiterai con ël salut ch’as dovrava na vira a Riva ‘d Cher: “Alé!”, ch’a l’é l’istess ëd don Bòsch, “Alégher!”; che a l’é peui ëdcò l’istess – tout se tient – dël nòno ‘d Marco Paolini, che dëscaplandse a disìa: “Sani!”

Lascia un commento