Sensassion e ròbe cite

costume
I disìa, un mèis e quaicòs fà:

Costa partensa a l’é gropà a n’artorn, a stèmber. Ël cercc as sara sempe. E va là.

Véner i son tornà a la Piata. La prima ròba ch’i fass, pen-a ruvà là, a l’é sërché le cite diferense rispet a l’ùltima vira. Ròbe minime, come l’erba tajà da nòst padron ëd ca, l’inclinassion dël sol diferenta – l’istà ambelelà a dura nen tant, i lo soma -, ij povron chërsù un pòch.

I l’avìa andrinta ‘d mi na sensassion diferenta da tute j’àutre vire: i l’hai scotala për tant temp, mach che i son nen stàit bon a definila. An tute le manere a j’era fondà ansima a ròbe minime – già, le ròbe dla Piata a peulo mach vesse minime -, come pr’esempi la cadrega anté che papà mach pòch pì che un mèis fà as setava a pijé ‘l sol, chiel che a fà fatiga bele mach a spostesse ‘d pòchi pass. E i pensava chissà se i lo voghrai ancor ansima a cola cadrega. Chissà.

I l’oma catà na cassia ‘d pruss conference da un montagnin ch’i conossoma da na vita. E sòn am pòrta a pensé ch’a l’é da na vita ch’i son sì. (La prima vira ch’i son stàit an vacansa da coste bande i l’avìa ancor nen set agn, e adess la me cita pì cita a l’é pì granda ‘d lòn ch’i j’era mi antlora.) Ël temp ch’a passa, o mej ël temp ch’a passa nen ma a gira, a torna. La circolarità dël temp a l’é bin ciàira për mi quand ch’i son lassù; e a l’é ‘dcò un pòch për sòn ch’i andarai pen-a possìbil a sté ambelelà.

Mia cita granda, saba, a l’ha dime na ròba ch’a l’ha frapame: che la Piata a l’é pì andrinta ‘d chila rispet a la Còrsica. Curios: mi i pensava ‘l contrari. Ma peui a son vnume an ment le paròle dë Stefano Tomassini a rësguard ëd la Còrsica. E con piasì im rend cont che, a fé bin ij cont, coste montagne a son pì part ëd chila ‘d lòn ch’i pensava.

Se a sia un bin o un mal i lo sai nen, ma a l’é parèj.

Lascia un commento