Lingua del popolo e lingua dei re: ël piemontèis a Biansé

unitre
I ston prontand doe conferense an sël piemontèis ch’i tenrai a l’Unitre ‘d Biansé, lun-es 14 dzèmber e lun-es 18 gené, a 8 e mesa ‘d sèira për doe ore.

La còsa a l’é na mersì a Lissànder Motin, un-a dj’ànime dël piemontèis a Vërsèj e anviron, ch’a l’ha butame an contat con cola organisassion. Naturalment as trata d’un “lavoro ad alto rendimento”, për dila con Batista; ma i soma bin ch’as peul nen butesse ën pressi ansima a le ròbe dël Piemont.

(Am ven an ment la lession, an sìntesi estrema, ëd mè professor Riccardo Massano:

Fa’ tò dover e chërpa.)

Certe ròbe i-i foma përchè a van fàite, a-i na fà gnente se a son cite frise ant un mond ch’a va lest e as fërma nen a pensé. Erri De Luca:

Considero valore quello che domani non varrà più niente e quello che oggi vale ancora poco.
[I consider valor lòn che doman a valrà pì gnente, e lòn che ancheuj a val ancor pòch.]

Ël tìtol ch’i l’hai anmaginà për le doe conferense a l’é Lingua del popolo e lingua dei re: il piemontese. La prima sèira i farai n’introdussion a la lenga, i darai dle definission, dle nòte stòriche, i parlerai ëd vocabolari vej e neuv, ëd gramàtiche e dla grafìa d’ancheuj. Ant la sconda i partiroma torna da la grafìa për peui dëscore ‘d liber, d’arviste e d’associassion, për finì con l’anliura pi anciarmanta e dlicà ëd tute: cola an tra ‘l piemontèis e ij cit.

Tut an ël segn, ant ël sorgh (“i soma nan an sle spale dij gigant”, a l’avrìa dit Bernard ëd Chartres – bele che dëdnans a costi monument mi im senta nan e basta) ëd doi poeta, Barba Tòni (“Ël piemontèis a venta / parlelo. Che meisin-a. Mej che la revalenta”) e Tavo Burat (“‘L piemontèis a l’é mè pais. / Tuta la resta a l’é mach d’anviron”).

Ij me vintesingh letor a son invità.

Commenti

Lissànder ha detto:

e ‘l pì gròss mersì a va oltre che a ti, Gianni, dcò a monsù Pier Paolo Balzaretti, un dj’Amis dël Piemontèis, grup d’amis anandiasse a Moncravel. Pier Paolo, magìster an pinsion, òm ëd coltura e grand conossitor dla stòria e coltura dël Piemont, a l’é un dij responsabij dl’Unitre ‘d Bianzé

giannidavico ha detto:

Giust Lissànder, it l’has fàit bin a ricordelo – mi i l’avìa ancora nen citalo përchè ch’i l’hai mach sentulo un pàira ‘d vire al teléfono, e alora i l’avìa pensà ëd “vansé” ij ringrassiament për dòp dj’ancontr. Ma sicurament certe ròbe a càpito përchè a-i é quaidun come chiel (e come ti) ëd bon-a volontà – donca brav ëdcò a chiel!

Philippe ha detto:

Caro Gianni, questo piccolo commento per dirvi ancora quanto e grande il mio piacere di leggervi.
Grazie.
Philippe

giannidavico ha detto:

Grassie a ti Philippe! Grassia dabon. La conferensa a l’é stàita na bela esperiensa, sempia e anrichenta. I na parlarai doman. Ciao!

[…] Lingua del popolo e lingua dei re: ël piemontèis a Bianzé Dic 16 […]

Lascia un commento