Stassèira, ël Gelindo

Pòche minute fà a l’é finìe ël ~~Gelindo~~. A l’ha fame gòj voghe col ëspetàcol, e për tanti motiv, che i dirai nen an ordin, ma parèj com ch’a ven-o.

J’ator giovo e an gamba, pr’esempi, ch’a l’han fane voghe na mës-cëtta anciarmanta ‘d sàcher e profan.

Pen-a rivà i l’hai ancontrà Dàvid Filié (un fieul ch’a travaja a pro dël piemontèis da ver piemontèis, visadì seguend le paròle che na vira i l’hai sentù da mé professor Riccardo Massano, fa’ tò dover e chërpa) e soa masnà; e bele ch’i sio parlasse mach na minuta, avèj vistlo ambelelì a l’ha fame capì na vira ‘d pì, come ant na vision, la fortun-a ch’i l’hai a vesse piemontèis, visadì a avèj tanti amis an pì, na manera ‘d pensé an pì, tant mond ëd pì. A l’é stame ‘n pòch pì ciàir lòn ch’a vorìa dì Tavo Burat an Piemontèis che mi i son:

‘L piemontèis a l’é mè pais.

(E Domenico, a-i na fà gnente se costa a l’é na bataja persa, përchè navigare necesse, vivere non necesse. I lo foma e basta. D’àuta part ëdcò ti it lo fà e basta.)

E, com ch’a l’ha fame noté Dàvid, për la sconda vira longh la sman-a – la prima a j’era a la sipoltura ‘d Tavo – i l’oma sentù la Litanìa dël Sinigaglia, ant na version bon ben diferenta ma autërtant fassinanta, costa cantà da Olga Scarsi, na vos magnifica ch’a l’ha ‘l piemontèis ant ël sangh a l’istessa mia manera.

Mè rimpròcc: possìbil che a Cher i l’abio nen a disposission un teàter pì adat a në spetàcol parèj? (Nò, i l’oma. Dovromlo!)

E a la fin, ma nen sertamènt da ùltim, Corrado Quadro, l’autor dla comedia. I disìa l’àutra sman-a ëd tò bel parlé largh, che për mi – piemontèis, sì, ma con un piemontèis tròpe vire tròp davsin a l’italian – a l’é n’obietiv magnifich ma che i tocrai mai. Doi povron bagnà ant l’euli sì, ma sensa vòsta finëssa. An tute le manere mersì a ti e ai tò për costa bela sèira màgica ‘d mes invern.