Addio monti, visadì: dòp a ‘n temp a-i na ven n’aut

Ancheuj doi sentiment contrastant a bogio andrinta ‘d mi: ël prim, dominant, a l’é la nostalgia ch’a ven dal dovèj lassé coste montagne, coste bande che për mi a son ca; lë scond a l’é la gòj d’andé anvers al mesdì, anvers a cola tèra ch’a l’é mia patria sconda.

Ma a l’é ‘l prim, aponto, ch’a guida. I son sì da ‘n mèis e passa, i l’hai fàit tut da ambelessì. A l’é stàit ën mèis ëd bòsch tajà, d’erba gavà, ëd falò a la sèira; ën mèis dë spòrt (gòlf e corsa); ën mèis con tant temp për pensé, marcé, tant temp da passé con le masnà – e bele fé gnente.

I lass na festa ant ël mes ma adess ël temp am pòrta an Còrsica. Ëd sòn i son content, ma ant l’istess temp am ven an ment Dante:

Era già l’ora che volge il disio
ai navicanti e ‘ntenerisce il core
lo dì c’han detto ai dolci amici addio.

E peui costa partensa a l’é gropà a n’artorn, a stèmber. Ël cercc as sara sempe. E va là.

Condividi su Facebook

Tweet