Tag: bërbotàire

La fiòca ‘d na vòta

Dël përchè l’ùnich temp ch’a conta a l’é ‘l temp present
[mé artìcol publicà ansima a la “Gazzetta d’Alba” ëd màrtes 9 fërvé 2010]

Batista a l’ha parlà da costa colòn-a quàich temp andré dla distorsion ch’i l’oma a rësguard dël temp. An Vardé anans, prima che andré, l’artìcol dël 31 mars dl’àutr’ann, a scrivìa:

A mi a l’han sempre dame gena coj che a passo sò temp a scrive poesìe, romans, litre, artìcoj ansima ai temp andré; ansima a tute le còse veje; ansima a come ch’a j’ero giovo da giovo; e ansima a come che a fiocava na vòlta e che adess a fiòca pì nan […]. Pì che tut, lòn ch’am dà fastudi a l’é costa aria ëd pioresse a còl che a l’ha tanta gent, un brut rapòrt con ël temp che a vivo ancheuj, përché a son sempre an camin a pensé e parlé ëd ‘na vòlta’.

La sitassion a l’é longa, ma a serv për capisse ben (e adess che ‘o temp a s’aimaniss na frisa a ven fin-a a taj). An vardandse andré, e tant pì con l’età ch’a va anans, a smija che ij temp ëd na vòta a fusso pì bej, […] continua a leggere »

Stamatin, an portand le cite a scòla…

… i l’hai vist na scrita ansima a na muraja davzin a mé ca: RUMENI LADRI.

‘Dcò pensand ai tanti amis rumen ch’i l’hai, i son vergogname për chi ch’a l’avìa scritla.

I son vërgogname un pòch ëd vesse piemontèis (e uman, ëdcò)…

… l’autërdì quand che, vintrà ant un negòssi ‘d Cher, un ch’i l’hai vist esiste da quand ch’i l’hai memòria, dëdnans a mi a j’era un monsù piemontèis (i sai nen chi ch’a sia, ma i l’hai vistlo tante vire për Cher) che, duvend paghé quaicòs come un pàira d’euro, a l’é fassé da sol lë scont ëd vint o tranta centésim, an dasendje pòche monedin-e bin contà – a smijava squasi sò sangh – a la madamin ch’a lo servìa.

La stòria a s’arpet

Silvano Borghi, assessor con delega a la sicurëssa dla comun-a ëd Gerenzano, a l’ha scrivù ansima al nùmer ëd magg ëd “Filodiretto coi Cittadini”, periòdich d’informassion ëd cola comun-a:

«Noi i l’oma sarà le pòrte…
ma tanti gerensanèis a l’han torna durbìe

Costa aministrassion monocolor leghista, che a guida la Comun-a ormai da diversi agn, a l’ha mai – e i sotlineo mai – giutà l’afluensa ant ël nòst pais dj’extracomunitari. Tant a l’é vèj che:

– A l’ha mai costruì con ij sòld dij gerensanèis ca popolar, përchè a-i era ‘l perìcol che ai prim pòst dla graduatòria […] a-i fusso sempe ij sòlit conossù […].

– I l’oma mai destinà dij teren andrinta a la comun-a ëd Gerenzano për la sosta, bele mach provisòria, dij sìngher […].

– A l’ha mai favorì j’extracomunitari da na mira dij contribù o dij sussidi econòmich.

Noi i l’oma fàit e i seguitroma a fé nòst dover… ma ij gerensanèis a faran ël sò? Rende nen inùtij ij nòsti sfòrs: chi ch’a-i veul bin a Gerenzano a vend nen e a fita nen a j’extracomunitari… Dësnò i l’avroma ‘l pais invas da jë strangé e i l’avroma sempe pì por […] continua a leggere »

A single language

La sman-a passà i son stàit am Merica, an Austin (o mej a Nòstin, mach un pòch pì an là che a Nast), andova ch’a l’han invitame a parlé a na conferensa dzora ël mëstè dla tradussion.

I son ëstàit a un disné con un mè colega, n’ingegné american che l’an dla mè nassita a l’ha fondà na società ‘d tradussion. Na përson-a d’esperiensa, donca, che për tuta la vita a l’é stàit an mes a lenghe diferente.

Bin, quand che i l’hai dije che an Italia i l’oma 300 lenghe diferente, e che mach an nòsta region le diferense an tra ij divers dialèt dël piemontèis a son marcà, a l’é stàit ambajà e as vëddja ch’a fasìa dificoltà a digerì ël concet.

Peui, con pragmaticità tuta mericana a l’ha dime: “Why in Italy don’t you use a single language?” E, dë dnans a mè sguard sconcertà, a l’ha sogionzù: “Oh, I see. It’s for identity”.

Vado a prendere l’aperitivo da Davico

Véner i l’hai tnù, a Carmagnòla, l’ùltima lession dë st’ann për ël cors dla Ca dë Studi Piemontèis. La sala a j’era pien-a, l’atension àuta, le domande tante e bin struturà – a son cole conversassion che a dan sodisfassion.

A metà dla lession – visadì n’ora dòp a quand che a j’era ancaminà – a-i vintro na madama e un monsù. A-i passo nen doe minute che la madama am ciama përchè a deuv scoté Eduardo ant un cors ëd piemontèis. Mi i-i spiegh mie motivassion e i-i fass un cit sunt ëd lòn ch’i l’avìa dit fin-a a col moment. La madama a l’é evidentement nen sodisfàita dle spiegassion, a dis che a deuvo andé a na sin-a e con l’òmo as va van.

I l’hai nen dit gnente përchè i j’era nen a mia ca, però i l’hai capì che an sala pì d’un a l’é stàit infastidì da col comportament. Però a l’é vnume an ment mè professor dë stòria dël teatro, Guido Davico Bonino, che na vira che në student a l’é vintrà a lession con quàich minuta d’artard, nen piasendje col comportament, dàit che la lession a j’era anvers l’ora dël disné a l’ha […] continua a leggere »

Fiorello rompaciap – n’esempi (deleteri) ëd reclam pervasiva

A l’é capitame an costi di d’ancontré un tipo ëd reclam për mi neuva, ch’a riguarda Fiorello e na trasmission ch’a ancaminrà an prinsipi d’avril: daspërtut ansima a Sky – ant la guida ai programa, ant ij gòl dla serie A e chi sa anté diav d’autri pòst – a-i é sò facion o soa vos ch’a t’invito a vardé col programa.

Adess, mi i l’hai gnente contra col òmo, e i capiss che chiel a fà lòn ch’a l’han dije ‘d fé përchè a lo pago. Ma i treuv cost géner ëd reclam tròp invasiv e tròp pòch rispetos dle sernie ëd mincadun. Se anche i l’avèjssa avù ëd curiosità për col programa, a basta costa rason për gaveme minca interesse.

FF.SS.

Quàich mèis fà i l’hai arseivù na litra da Trenitalia. A l’é datà 5 mars 2008 e a dis:

“I rëspondoma a Soa arcesta për l’artard dël treno 618 dovrà ël di 21/12/2005 [sic] e ruvà a TURIN PÒRTA NEUVA con artard.
I-i smonoma nòste scuse për ël dëscòmod patì e I-i mandoma ël Bònus n. NA00478614 d’Euro 13,75 visadì ël 30% dël bijèt”.

(Le litre gròsse a son ant l’original, mi i l’hai mach fàit la tradussion.)

A son passaje “mach” doi agn, doi mèis e mes. “Servissi client”, a lo ciamo. Mah.

A servo nen tante paròle për fé vëdde ch’it ses un professionista

I son stàit a serché na stansia da let da caté per le cite. I son andàit an doi pòst; ij doi negossiant a vendìo l’istessa mërcansìa (l’istessa marca, precisa).

Dal prim i son stàit n’ora: ël venditor a j’era gentil, a l’ha fame vëdde tut lòn ch’a l’avìa, ma a l’é nen riessù a trové na solussion.

Lë scond venditor a l’é stàit tant pì dësgagià, meno «gentil». Prima – a l’avìa da fé – a l’ha dime ëd feme un gir e ‘d vardé lòn ch’am piasìa. Quand ch’i l’hai trovà lòn che pì o meno a podìa anteresseme i l’hai dijlo; e chiel an tre minute a l’ha trovà na solussion e a l’ha fame ‘l pressi.

Antra ‘d mi i pensava: cost venditor magara a smija meno educà, meno gentil, ma a la fin a vend, përchè quand ch’it ses un professionista a servo nen tante paròle. Tant a la fin as sa che se i son lì i sarai andàit a vëdde da dj’àutre part, i l’avrai vardà dzora Internet, peui i dovrai feme ij mè cont e via fòrt. Parlé pòch, dle vire, a veul dì esse vincent.

Desse ‘d sagna

Lesù ansima a la carta antestà ëd në studi legal:

“Për un dësbreuj pì precis dl’atività interna, lë Studi [sic] a arsev nen telefonà al giòbia dòp-mesdì”.

Për curiosità, i l’hai telefonà al giòbia dòp-mesdì. A j’era la segreteria telefònica, a disìa pròpi parèj.

Bòh.