Categoria: Varie

An cost video l’etnòlogh David Harrison a parlà d’un concet che noi i soma da temp, ma che a l’é bel truvé fòra dai nòsti sìrcoj (i duvoma nen convincse an tra noiàutri, noi i soma già convint): përchè la perdita dle lenghe mnassà – e naturalment al mond a-i na i é tante bon ben pì mnassà che nen nòst piemontèis con ij doi milion ëd parlant e tuti ij sò dialèt – a l’é na perdita për l’umanità tuta e nen mach për na cultura specifica.

Luca Goldoni a l’é un giovnòt d’otant’ani che a vëdlo it i na darìe nen pì che sessanta. An sò ùltim lìber a conta tante ròbe dla Sardegna che a peulo vesse bon ben vere a la midema manera për ël Piemont e per ij piemontèis.

A smija che un a vada a serché l’esòtich lontan – bele che la Sardegna as peussa nen definisse na tèra esòtica, ma quand che chiel a l’é andaje për la prima vòlta a j’era sertament pì lontan-a che nen adess (o, për dila con Leopardi: «Ahi ahi, ma conosciuto il mondo / non cresce, anzi si scema, e assai più vasto / l’etra sonante e l’alma terra e il mare / al fanciullin, che non al saggio, appare») –, e peui però a dëscheurb che tute le colture popolar a la fin-a a së smijo.

E tante osservassion che Goldoni a fà dij sard as peulo riferisse a l’istessa manera ai piemontèis. Na còsa ansima a tute, n’esempi sol: chiel a dis che ij sard a son difident da meuire, ma se a dvento tò amis a son amis për la vita. Che a l’é l’istessa ròba ch’it podrìe […] continua a leggere »

A l’é temp dë spostesse anvers ël mesdì, e pì precisament ant mia sconda patria, la Còrsica. Lòn ch’i pens dla gent che a viv an cost’isola i l’avìa dilo un paira d’agn fà ansima “é!”, e adess as peul voghse ambelessì.

Pì fòrt che anlora a-i é ‘l desideri ‘d confrontesse con na realtà lenghisticament davsin-a a la nòsta, con na coltura mnassà ma fiera, fòrta e ch’a trambla nen. Sòn përchè – dzora ‘d tut da na mira pùblica – i dovoma nen mach parlesse an tra nojautri piemontèis (ròba importanta, as capiss, come importante a son le feste ch’i foma), ma i dovoma parlé con l’Union Europenga, con l’Unesco e con j’àutre tërsent comunità che an Italia a son – chi pì, chi meno – an nòste condission. E la Còrsica, bele se nen italian-a, a l’é ‘d sigura davsin-a a nòst sente.

Donca i baraterai computer e telefonèt, com ch’a sugeriss Batista, e portrai con mi mach ij lìber (tanti), ij mè pense (pòchi) e dzortut j’orìje për scoté na coltura diferenta ma l’istessa a la nòsta.