[mé artìcol publicà ansima a la “Gasëtta d’Alba” d’ancheuj, màrtes 19 otober]
I l’avìa già scrivù ambelessì, a giugn, ëd Simone Perotti e ‘d sò Adesso basta – lìber che tecnicament (e con mérit) a l’é un long seller –, manifest dël downshifting, ch’a sarìa ‘l festina lente dë Svetonio, visadì l’aceté ‘d vagné ‘d meno an cambi ‘d na qualità ‘d vita superior, për via dël temp liberà e da dediché a lòn che verament an toca ‘l cheur.
Quàich sman-a fà a l’é surtìe sò ùltim romanz, Uomini senza vento. E ‘l lìber ch’a ven dòp a un lìber ch’a l’ha vendù e a vend tant a l’é sempe na preuva impegnativa për n’autor: come Il pendolo di Foucault dòp a Il nome della rosa për Umberto Eco, tant për dì. Donca, a l’é normal ch’a-i sia un pòch ëd difidensa për n’euvra parìa. Mi i l’avìa ‘l timor che cost romanz a fussa nen a l’autëssa dël lìber prima, ch’a fussa come n’operassion editorial smalissià; ma dòp avèjlo lesù i peuss sosten-e a cheur leger che Perotti a l’ha superà l’esame.
Ël […] continua a leggere »
