Autore: giannidavico

A vnirà la mòrt e a l’avrà ij tò euj –
costa mòrt ch’a ‘n compagna
da la matin a la sèira, dësvìa,
sorda, come un vèj ringret
o un vissi absurd. Ij tò euj
a saran na van-a paròla,
un crij tasù, un silensi.
Parèj it jë vëdde minca matin
quand su ti sola it pieghe
ant lë specc. O cara speransa,
col di i savroma ‘dcò noi
ch’it ses la vita e it ses ël pa nen.

Për tuti la mòrt a l’ha në sguard.
A vnirà la mòrt e a l’avrà ij tò euj.
A sarà come chité un vissi,
come vëdde ant lë specc
seurte torna fòra un visagi mòrt,
come scoté un laver sarà.
I caleroma mut ant ël gorgh.

I arcomand a la mia posterità
(s’a-i na sarà) an sede literaria,
lòn che a resta improbàbil, ëd fé
un bel feu ëd tut lòn ch’a rësguarda
la mia vita, ij mè fàit, ij mè nenfàit.
I son nen un Leopardi, i lass pòch da brusé
e a l’é già tròp vive an përsentual.
I l’hai vivù al singh për sent, aumenté nen
la mzura. Tròp sovens al contrari a pieuv
an sël bagnà.

I l’hai calà, dasendte ‘l brass, almen un milion dë scale
e adess ch’it jë ses nen a l’é ël veuid a minca scalin.
Bele parèj a l’é stàit curt ël nòstr longh viagi.
Ël mè a dura bele adess, e am fan pì nen da bzògn
le coincidense, le prenotassion,
le foinere, j’onte ‘d chi ch’a chërd
che la realtà a sia cola ch’as vegh.

I l’hai calà milion dë scale dasendte ‘l brass
ma nen përchè con quatr euj miraco as vegh ëd pì.
Con ti i l’hai calaje përchè i savìa che ‘d noi doi
ij lumèt sol e ver, combin che tant anfoschì,
a j’ero ij tò.