Autore: giannidavico

A-i é na sman-a sola an tut l’ann – costa – anté che ‘l pais che adess a l’é mé scond a l’anàgrafe ma prim ant ël cheur, e che a vnirà prim ëdcò a l’anàgrafe na vira che ij dover anvers pare, mare e cite a sio finì, a s’anima ant na manera che, da fòra, it dirìe nen possìbila.

Costa a l’é la sman-a dla festa dl’Assunta.

Lùn-es matin i son passà arlongh a la stra principal – l’ùnica stra, an pràtica – e a j’era na bociòfila ùnica. I l’hai contà 28 piste da petanque, tuti ij giogador an mes a la stra. Bel.

Stamatin i son torna passà da lì, a j’era l’aria ciàira, lìimpida e luminosa dle matin dij di ‘d festa.

An cost mèis coste montagne a son tuta na festa. Ròbe sempie, për carità, ma ròbe come coste a fan un pais, na comunità, un present.

Chiel a l’ha 86 agn, chila – giovinòta – 77.

A son ij guardian dl’àuta Piata (Piatta Soprana). (I l’hai parlane ambelessì.) E a më smijo na metàfora dël piemontèis: na «përson-a» pasia, tranquila, miraco rassegnà.

E am ven an ment Quasimodo, che s’a fussa stàit piemontèis a l’avrìa dit (ambelelà a j’era la mama, ma ‘l sentiment ch’it peule avèj për toa mama veja e lontan-a a l’é nen tant diferent da lòn ch’it peule pensé dël piemontèis o ‘d coj doj vejòto – tout se tient, a la finitiva):

“Mater dulcissima, adess a-i ven la nebia,
ël Navij a sbat confus an sle dighe,
j’erbo as ampinisso d’eva e a bruso ëd fiòca;
mi i son nen trist ambelessì al Nòrd: i son nen
an pas con mi, ma i speto nen
ël përdon ëd gnun, tanti am deuvo larme
da òmo a òmo. I sai ch’i të sta nen bin, ch’it vive
come tute le mame dij poeta, pòvra
e giusta ant la mzura dl’amor
për ij fieuj lontan. Ancheuj i son mi
ch’i të scrivo”. – Finalment, it dirai, doe paròle
[…] continua a leggere »