Autore: giannidavico

Lùn-es a j’era nen stàit possìbil, ma stamatin tut a l’é stàit përfet e la cita, a la finitiva, a l’é partìa.

(La cita a l’ha dodes agn e adess a l’é da sola an sl’Atlantìch, ma për mi a l’é sempre la cita.)

I soma riva al bancon dl’Alitalia e na madamin gentila e materna a l’ha pijala an simpatìa. Dòp a le formalità, i l’oma passà la dogan-a e i soma rivà a la coa për pijé l’avion. Pì an là mi i podìa nen andé.

N’àutra madamin gentila a l’ha pijala an consigna. I soma salutasse con n’ambrass s-ciass e tanti basin. Chila a l’é partìa, e cola partensa – chila montà an sla coriera ch’a la portava a l’avion, mi sol e setà ans na cadrega ant ël nen-leu për ecelensa – a l’é smijame bon bin davsin-a a lòn ch’a peul esse un part.

La cita a va për ël mond, come a l’é giust e bel ch’a sia e mi i son nen […] continua a leggere »

I l’heu ancor pa tant metabolisà ‘l fàit che stamatin i l’hai portà për l’ùltima vira mia cita cita a l’asilo. L’ùltima, për sempe. N’aventura ancaminà squasi tre agn fà për chila, ramus-cio ch’it tirave su come na feuja, e squasi des për noi an contand ëdcò la cita granda, ancheuj a finiss.

I pens che am andarà un pòch.

L’àutër di, an compagnandla a scòla, i j’era fërmame con chila për quàich moment ant la classe deserta. I pensava al temp ch’a passa, a costa cita ch’a chërs, a la felicità ‘d so temp masnà, a le ròbe che ant la vita a son amportante.

I l’hai pensà a le magistre ‘d Michela, al bin ch’a l’han portà an soa vita – e ‘d conseguensa ant le nòstre –, al soris ch’a l’han sempe avù (e i soma bin se a sia fàcil o meno fé la magistra, con vint gnero ch’a coro, canto e crijo arlongh ël di).

“Oscuramente forte è la vita”, a dirìa Quasimodo.

Un temp a finiss, ma com ch’a dis Giovanni, nòstr padron ëd […] continua a leggere »