Autore: giannidavico

Ancora n’àutra tradussion ëd Renato Agagliate, ch’as cimenta torna con Giovannino Guareschi. A l’é la tradussion dël racont In perfetto orario, ch’as treuva an cost lìber.

A dis René:

An cost tòch ëd Guareschi a compariss ëdcò la famija ‘d “Giovannino”. La fomna, che però a nòmina mai con sò nòm (a sarà sempre “cola madamin ch’a l’ha rendume pare”), e Albertino, ël primgénit. Pì avanti a-i ëvnirà ‘dcò la cita, che chiel a ciama “La Pasionaria”, la qual an cost racont a-i é ‘ncora nen.

Na sitassion:

“Milan!”, a dis cheicadun an batendme na man sla spala.
E për da bon i son ancora setà sla valis ant ël coridor, ma ’l treno a l’é an camin d’intré schërzinand con tuti ij sò fren sota l’arcada dla stassion ëd Milan.
“11,05: an orari përfet!”, a comenta alégher col òm ch’a l’ha dësvijame.
“Na maravìa”, i-j rëspondo mi, angiutissend.

Ambelessì a-i é n’àut tòch ëd Renato Agagliate, nòstr “tradutor ufissial”. A l’é la tradussion dël racont ëd Giuseppe Giacosa La concorrenza, gavà da cost lìber (as peul dëscariesse da ambelessì).

A dis René:

Sicoma mi i son un “fissà” dla montagna (com’it savras già i l’hai ël mar an ghignon) ës lìber-sì a l’é stàit un-a ‘d mie leture le pì anciarmante già da quand i j’era un fiolin, bele che la montagna, ambelessì, a fasa nen la part prinsipal, ma a-i sia mach come ambient. Contut a mi a l’é piasume. Bon-a letura!

Na sitassion:

Barba Gris […] a laudava Giach për ess-se butà, finalment, daspërchiel, che a serve ’n padron a-i é da lasseje le còste.

Ambelessì a-i é n’àut tòch ëd Renato Agagliate. A l’é la tradussion dël racont ëd Buzzati Il corridoio del grande albergo, gavà da cost lìber. A parla ëd “quand che ‘nt j’obergi a-i era mach ël bagn coletiv”, com ch’a dis René.

As les an pressa. Na sitassion:

Fàit a l’é che mi, vassavèj, i son vërgogname d’intré ’nt ël gabinèt sota ij sò sguard e i l’hai tirà anans come s’i l’avèissa d’andé da n’àutra part. E chiel a l’ha fàit l’istess.

A l’é piasume ‘l concet ch’a sta dré dla stòria, visadì che tuti noi, pensand d’esse j’ùnich a avèj certe dificoltà, i s’afanoma a sërché dë stërmeje, për peui dëscheurbe che nòsta vita a l’é nen diferenta da cola dij nòsti simij. Alora l’anvit a sarìa col ëd seurte fòra da nòst canton prima ch’a sia tròp tard; ma costa, miraco, a l’è n’àutra stòria.